Sakar, Çocukluğumdaki Adıyaman'ı Özlüyorum

Çocukluğumdaki Adıyaman'ı Özlüyorum

İnsan, yaş aldıkça anılarının kıymetini daha iyi anlıyor. Takvim yaprakları birer birer eksilirken, geride kalan yıllar bazen bir fotoğraf karesi gibi gözümüzün önünden geçiyor. İşte o anlarda, çocukluğumun geçtiği Adıyaman bütün sıcaklığıyla yeniden beliriyor zihnimde.

Özlediğim sadece bir şehir değil aslında… Özlediğim; mahalle aralarında yankılanan çocuk sesleri, akşam serinliğinde kapı önlerinde yapılan sohbetler, bayram sabahlarının heyecanı, komşuluğun samimiyeti ve insanların birbirine duyduğu içten sevgidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda, çocukluğumdaki Adıyaman'ın ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anlıyorum. O zamanlar farkına varamadığımız küçük mutluluklar, meğer hayatın en büyük zenginliğiymiş. Bir dostun gülümsemesi, bir büyüğün duası, sokakta oynanan masum oyunlar ve paylaşmanın verdiği huzur..

Belki şehir değişti, belki insanlar değişti, belki de zaman her şeyi kendi akışı içinde başka bir yere taşıdı. Ama hafızamda yaşayan Adıyaman, hâlâ aynı sıcaklığıyla varlığını sürdürüyor. Çünkü bazı şehirler haritalarda değil, insanın yüreğinde yaşar.

Bazen bir türküde, bazen eski bir fotoğrafta, bazen de hiç beklenmedik bir anda burnumun direğini sızlatan o özlem duygusu, beni yıllar öncesine götürüyor. Çocukluğumun sokaklarında yeniden dolaşıyor, dostlarımla yeniden gülüyor, hayatın telaşından uzak o güzel günleri yeniden yaşıyorum.

Belki geçmişe dönmek mümkün değil. Fakat insan, gönlünde taşıdığı hatıralarla yaşar. Ve ben biliyorum ki nerede olursam olayım, çocukluğumun Adıyaman'ı daima kalbimin en güzel köşesinde yaşamaya devam edecek.

Çünkü insan bazen bir şehri değil, o şehirde bıraktığı çocukluğunu özler…

Ben de çocukluğumdaki Adıyaman'ı özlüyorum.